ವೇದಜೀವನ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಸುವಿಚಾರಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದಲಾದರೂ ಬರಲಿ, ಯಾರಿಂದಲಾದರೂ ಬರಲಿ, ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತರಾಗದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸೋಣ.

ಭಾನುವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 12, 2017

ಸಂಕುಚಿತತೆಯ ಬೇಲಿ ಕಿತ್ತೊಗೆಯಬೇಕಿದೆ!


     "ಈಗಲೂ ನಮ್ಮ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಯವಿದೆ. ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ, ಸ್ವಭಾವತಃ ವಿವೇಕಯುತವಲ್ಲದ ಸಂಗತಿಗಳ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲಾ ಹಳೆಯ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು, ಹಳೆಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು. ಹಿಂದಿನ ಆರು ಅಥವ ಏಳು ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಕೆಳಗೆ ಜಾರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ನಾವು ಒಂದು ಲೋಟ ನೀರನ್ನು ಬಲಗೈಯಿಂದ ಕುಡಿಯಬೇಕೋ, ಎಡಗೈಯಿಂದ ಕುಡಿಯಬೇಕೋ, ನಾವು ಐದು ಸಲ ಬಾಯಿ ಮುಕ್ಕಳಿಸಬೇಕೋ, ಆರು ಸಲವೋ, ಎಂಬಂತಹ ಚರ್ಚೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹಿರಿಯರು ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆಸಿದ ಚರ್ಚೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಯೋಚಿಸಿ, ಇಂತಹ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಸಂಗತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವಿಸಿದ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ದರ್ಶನ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಬರೆದಂತಹ ಜನರಿಂದ ನಾವು ಏನು ತಾನೇ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಲ್ಲೆವು? ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ನಾವು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ವೇದಾಂತಿಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ಅತ್ತ ಪುರಾಣಿಕರೂ ಅಲ್ಲ ಅಥವ ತಾಂತ್ರಿಕರೂ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಕೇವಲ ಅಸ್ಪೃಷ್ಯರು. ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇವರೆಂದರೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವ ಪಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ, 'ನನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಡ, ನಾನು ಪವಿತ್ರ'. ಇದು ಇನ್ನು ಒಂದು ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಮುಂದುವರೆದರೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಬಲಹೀನವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿಹ್ನೆ; ನಮ್ಮ ಮೂಲಸ್ವಭಾವ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ, ಮೆದುಳು ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ತಾನು ಕಾಣುವ ಕೇವಲ ಅತ್ಯಂತ ಸಣ್ಣ ತಿರುವಿನ ಸುತ್ತಲೇ ಸುತ್ತುತ್ತಿರಲು ಹವಣಿಸುತ್ತದೆ."
     ಮೇಲಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದವರು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು! ಅವರು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಒಂದೂವರೆ ಶತಮಾನವೇ ಕಳೆದಿದೆ. ಅವರ ಮಾತು ನಿಜವಾಗುತ್ತಿದೆಯೆಂಬಂತೆ ಇಂದು ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಕುರುಡು ಆಚಾರಗಳನ್ನೇ ಪಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾ, ಅದನ್ನೇ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಬಲವಾಗಿ ಮಾನವತ್ವ ಕಡೆಗಣಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಮೆದುಳು ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆಯೇನೋ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಧರ್ಮವೇ ಬೇರೆ, ನಾವೇ ಬೇರೆ, ನಮ್ಮ ಜಾತಿಯೇ ಬೇರೆ, ನಮ್ಮ ಮತವೇ ಬೇರೆ, ನಮ್ಮ ರೀತಿಯೇ ಬೇರೆ ಇತ್ಯಾದಿ ವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಗಳೇ ಸಮಾಜವನ್ನು ವಿಘಟಿಸುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಂದಿವೆ. ಇಷ್ಟೇ ಆದರೆ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ವಾದವನ್ನೇ ಒಪ್ಪಬೇಕು, ನಮ್ಮ ವಿಚಾರವನ್ನೇ ಅಂಗೀಕರಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಟ ಎಲ್ಲಾ ಕೂಪಮಂಡೂಕ ಪ್ರಭೃತಿಗಳಿಗೂ ಇರುವುದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಜಟಿಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮತೀಯ ಹುಚ್ಚಾಟ ಭಯೋತ್ಪಾದಕತೆ, ಮಾನವ ಜೀವಗಳ ಮಾರಣಹೋಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಮಾನವ ಹತ್ಯೆಯನ್ನೂ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಎಂದು ನಂಬುವವರು, ಪಾಲಿಸುವವರು ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮಾನವರೂಪಿ ರಾಕ್ಷಸರಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ವೈಚಾರಿಕತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪದ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮ ಧರ್ಮವೇ ಅಲ್ಲ, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಗಳೇ ಅಲ್ಲ.   
     ಭಾರತೀಯ ಸನಾತನ ಧರ್ಮ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವೈಚಾರಿಕ ಭೇದಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವರಿಗೂ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದೆ. ವಿವಿಧ ಮತ, ಪಂಥಗಳಿದ್ದರೂ ಅವರವರ ವಿಚಾರ, ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಜನರಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದೆ. ದೇವರಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಚಾರ್ವಾಕರನ್ನೂ ಅದು ತನ್ನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದೆ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನೇಕ ರೂಢಿಗತ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೂ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡಿವೆ. ಇಷ್ಟಿದ್ದೂ ಸಹ ಅನೇಕ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳು ಹಿಂದಿನ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳಿಗೇ ಜೋತುಬಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸದವರನ್ನು ನಿಕೃಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುವುದೂ ಇದೆ. ಇಂತಹ ಮನೋಭಾವದವರೇ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಮತಗಳಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಹೆಸರು ತರುವವರು ಮತ್ತು ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇಡೀ ಸಮೂಹವನ್ನೇ ದೂಷಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವವರು ಎಂಬ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿದೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಿದೆ.
     ಅಪೌರುಷೇಯವೆನ್ನಲಾಗುವ ವೇದಗಳು ಕೇವಲ ಮಾನವ ಮಾತ್ರರಲ್ಲ, ಸಕಲ ಚರಾಚರ ಜೀವ ಸಂಕುಲವೆಲ್ಲದರ ಹಿತ, ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಬಯಸುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರ. ಈ ಜ್ಞಾನ ಕೇವಲ ಕೆಲವರ ಸ್ವತ್ತಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆಗಬಾರದು ಕೂಡಾ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿನ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು ಪೌರಾಣಿಕರು, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕರು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಬೇಲಿ ಹಾಕಿ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಕಟುವಾದ ಸತ್ಯವೇ ಸರಿ. ಅನೇಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು, ರೀತಿ ನೀತಿಗಳು ಪ್ರಾರಂಭಗೊಂಡ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಜೀವನ ಪದ್ಧತಿಗೆ, ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳಿಗೆ, ಸಮಾಜದ ಹಿತಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಮಾಜ ಬದಲಾದಂತೆ, ಸಮಾಜದ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳು ಬದಲಾದಂತೆ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳೂ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಬದಲಾಗಬೇಕಾಗುವುದು ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಅನೇಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಬದಲಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದೂ ವಾಸ್ತವ. ಆದರೂ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು, ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಇನ್ನೂ ಬದಲಾಗದ ಭದ್ರ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಒಳಗೇ ಇರುವುದೂ ವಾಸ್ತವವೇ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯೇ ವೇದಾಭ್ಯಾಸ. ವೇದಗಳನ್ನು ಉಪನಯನವಾದವರು ಮಾತ್ರ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಹುದು, ಉಪನಯನಕ್ಕೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ವೈಶ್ಯ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಮೂರು ವರ್ಣದವರು ಮಾತ್ರ ಅರ್ಹರು, ಶೂದ್ರರು ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರು ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕರ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾಗಿದೆ. ಈ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕರ ನಿಲುವಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅಂಶಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಗತಿಗಳು ವೇದಗಳಲ್ಲೇ, ವೇದಕಾಲದ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಇಂದಿನ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯೇ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಇಂದಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ವೇದಗಳು ಸಾರುವ ವಿಶಾಲತೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರವನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ದಿನಗಳು ದೂರವಿಲ್ಲ.
     ಇಂದಿನ ವಸ್ತುಸ್ಥಿತಿಯೆಂದರೆ ಮಾಡುವ ವೃತ್ತಿ ಅನುಸರಿಸಿ ನಿರ್ಧರಿತವಾಗುವ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಪದ್ಧತಿ ನಶಿಸಿಹೋಗಿ ಯಾವುದೋ ಕಾಲವಾಗಿದೆ. ಈಗ ಇರುವುದು ಮತ್ತು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಉಳಿಸಲು ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಕಟಿಬದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಹುಟ್ಟಿನ ಆಧಾರದ ಜಾತಿಪದ್ಧತಿ ಮಾತ್ರ. ಈಗ ಇರುವುದು ಹುಟ್ಟಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಹುಟ್ಟಿನ ವೈಶ್ಯರು ಮತ್ತು ಹುಟ್ಟಿನ ಆಧಾರದ ಅಸಂಖ್ಯ ಜಾತಿಗಳು! ಈಗ ವರ್ಣಾಶ್ರಮದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ವೈಶ್ಯ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಉಪನಯನ, ವೇದಾಧ್ಯಯನಗಳ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳೇ ಮೂಲರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಗುರುಕುಲ ಪದ್ಧತಿ ಅಳಿದು ಮೆಕಾಲೆ ಪ್ರಣೀತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿ ಬಂದ ಮೇಲಂತೂ ಉಪನಯನದ ಮಹತ್ವವೂ ಅಳಿದುಹೋಗಿದೆ. ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದೆ. ಕೆಲವು ಪೂಜಾ ಮಂತ್ರಗಳು, ಹೋಮ-ಹವನದ ಮಂತ್ರಗಳು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಕಲಿಯುವವರು ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅದರಂತೆ ಇರುವ ಎಷ್ಟು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿದ್ದಾರೆ? ವೇದಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಸಹಿತವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟು? ಕಲಿಯಲು ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮಯ ಇರುವವರೆಷ್ಟು? ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕರು ಹೇಳುವಂತೆ ಸ್ವತಃ ಉಪನಯನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸ್ವಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದ ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವವರದು ಲೌಕಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂದರೂ, ಇಂದು ಲೌಕಿಕವಾಗಿಯಾದರೂ ವೇದದ ಜ್ಞಾನಭಂಡಾರದ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಅಮೂಲ್ಯ ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತಿನ ಉಳಿಕೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಕಲಿತಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಸಕ್ತರಿಗೆ ಕಲಿಸದವರು ಕಳ್ಳರೇ ಸರಿ ಎಂಬುದು ವೇದ ಸಾರುವ ನೀತಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕರು, ಮಠ-ಮಂದಿರಗಳ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳು ಲೋಕಹಿತದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ವೇದಗಳು ಸಾರುವ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಪಟ್ಟಭದ್ರರು ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಬೇಲಿಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತೊಗೆದು, ವೇದಾಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲಿಚ್ಛಿಸುವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಉಪನಯನ ಸಂಸ್ಕಾರ ನೀಡುವ, ಲೌಕಿಕವಾಗಿಯಾಗಲೀ, ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾಗಿಯಾಗಲೀ ವೇದಾಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಅದೊಂದು ಲೋಕಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. 
-ಕ.ವೆಂ.ನಾಗರಾಜ್.

ಶುಕ್ರವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 10, 2017

ಅಸೂಯೆಗೆ ಮದ್ದೇನು?


ಭುಕ್ತಾಹಾರ ಜೀರ್ಣಿಸುವ ವೈಶ್ವಾನರ
ಕಂಡವರನು ಸುಡುವನು ಅಸೂಯಾಪರ |
ಶತಪಾಲು ಲೇಸು ಮಂಕರೊಡನೆ ಮೌನ
ಬೇಡ ಮಚ್ಚರಿಗರೊಡೆ ಸಲ್ಲಾಪ ಮೂಢ ||
     ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿರುವ ಜಠರಾಗ್ನಿಯನ್ನು ವೈಶ್ವಾನರ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ವೈಶ್ವಾನರ ತಿಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿದರೆ, ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ನರಳುವವನು ಕಂಡ ಕಂಡವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸುಡುತ್ತಾನೆ. ಮಂಕರೊಡನೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಆದರೆ ಮತ್ಸರಿಸುವವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹವೂ ಅಪಾಯಕಾರಿಯೇ ಸರಿ. ಈ ಅಸೂಯೆ ಒಂದು ಋಣಾತ್ಮಕ ಗುಣ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕುಬ್ಜನನ್ನಾಗಿಸುವ ಈ ಗುಣ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ, ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಿರಬಹುದು. ಯಾರಾದರೂ ತಾನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಯಸುವ ಗುಣ, ಸಾಧನೆ, ಗೌರವ, ವಸ್ತು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು  ತನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ತನಗೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲಿ ಅಸೂಯೆ ತಲೆ ತೂರಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ರೀತಿ ಹೊಂದಿದಾತ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನ ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ. ತನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದುದು ಅವನಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಾರದು ಎಂದು ಕುತ್ಸಿತ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು, ಅಡ್ಡಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಧಕರು ಮಾತ್ರ ಇಂತಹ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನ, ಶ್ರಮಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ, ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ರಂಗಗಳಲ್ಲಿ, ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಸೂಯಾಪರರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ.
     ಅಸಂತೋಷದ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಕಾರಣವೇ ಅಸೂಯೆ. ಅಸೂಯೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇತರರೂ ಅಸಂತೋಷದಿಂದ ನರಳಬೇಕು, ಅವರಿಗೆ ಕೆಡುಕಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮನೋವಿಶ್ಲೇಷಕರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎರಡು ವಿಧದ ಅಸೂಯೆಗಳಿದ್ದು, ಒಂದು ದುರುದ್ದೇಶದ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರೇರಕ ಅಸೂಯೆಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದುರುದ್ದೇಶದ ಅಸೂಯೆ ಹೊಂದಿರುವವರು ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೋ ಅವರ ಪತನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರ ನೋವು, ದುಃಖಗಳನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಮನೋಭಾವದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯವರಿಗೆ ತಾವೂ ಅವರಂತೆಯೇ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಲು ಅಸೂಯೆ ಪ್ರೇರಕವಾಗುತ್ತದೆ.
     ತಾನು ಹೊಂದಿಲ್ಲದ ಐಷಾರಾಮಿ ಕಾರನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವನು ಹೊಂದಿರುವುದು, ತಾನು ಬಯಸಿದ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಇರುವುದು, ತನಗಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಿಗುವುದು, ಯಾವುದೋ ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಯ ಪದಾಧಿಕಾರ ತನಗೆ ಸಿಗದೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಪಾಲಾಗುವುದು ಅಸೂಯೆ ಹುಟ್ಟಲು ಕಾರಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ನಾನು ಸರ್ಕಾರಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದ ನನ್ನ ಮಿತ್ರ ಅಧಿಕಾರಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿನಾಕಾರಣ ದ್ವೇಷ ಸಾಧಿಸತೊಡಗಿದ್ದುದು ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಬಯಸಿ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು, ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಇದೇ ಹುದ್ದೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತನಿಗೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನೂ ಆತ ತಪ್ಪಾಗಿಯೇ ಭಾವಿಸಿದ್ದ. ಅಸೂಯೆ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಮಂಕು ಕವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮಿತ್ರತ್ವವನ್ನೂ ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡ್ತಿ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸೂಚಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಂತಹ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಆಪ್ತ ಸಮಾಲೋಚಕರ ಸಲಹೆ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಸೂಯಾಪರರು ಇತರರು ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಅಸೂಯೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಅವರಿಗಿಂತ ಮೇಲಿನವನು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೊಂದಿದ ಅಸೂಯಾಪರ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯ ಬಲವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು ಕೀಳು ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಹೇಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೋಪಿಷ್ಠರೊಡನೆ ಬಡಿದಾಡಬಹುದು
ಅಸಹನೀಯವದು ಮಚ್ಚರಿಗರ ಪ್ರೇಮ |
ಪರರುತ್ಕರ್ಷ ಸಹಿಸರು ಕರುಬಿಯುರಿಯುವರು
ಉದರದುರಿಯನಾರಿಸುವವರಾರು ಮೂಢ ||
     'ಇತರರ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅನುಭವವಾಗುವ ನೋವೇ ಅಸೂಯೆ' ಎಂದು ಅರಿಸ್ಟಾಟಲ್ ಹೇಳಿರುವುದು ಅರ್ಥವತ್ತಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಥವ ಮೇಲು ಅನ್ನಿಸುವ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಗತಿಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಯಾವುದೋ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತನಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಅಸಹನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಇರುವ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ವೈರಿಯಾದ ಮತ್ಸರ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಒಳಿತನ್ನು ಮಾಡದ, ಕೆಡುಕನ್ನೇ ತರುವ ಋಣಾತ್ಮಕ ಗುಣವಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಹೋದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ವೈರಿಯ ಎರಡು ಕಣ್ಣೂ ಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವುದೇ ಈ ಮತ್ಸರ. ಇದು ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಋಣಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ, ಅಭದ್ರತೆಯ ಭಾವನೆಯಿಂದ, ಮುಂದೆ ತಮಗೆ ಹಿನ್ನಡೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಒಂದು ಮನೋಸ್ಥಿತಿ. ದಾಯಾದಿ ಮತ್ಸರ ಮಹಾಭಾರತಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿತು. ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸಿಗಲೆಂದು ಕೈಕೇಯಿ ರಾಮನನ್ನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದಳು. ಪೃಥ್ವೀರಾಜನ ಏಳಿಗೆಯನ್ನು ಸಹಿಸದ ಜಯಚಂದ್ರನ ಮತ್ಸರ ಅವನನ್ನು ಮಹಮದ್ ಘೋರಿಯ ಹಸ್ತಕನನ್ನಾಗಿಸಿ ಭಾರತವನ್ನೇ ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೆ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ದೂಡಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತಗಳು, ಇತಿಹಾಸದ ನೆರಳುಗಳು ನೋಡಸಿಗುತ್ತವೆ.
     ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದರೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಸೂಯೆ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ನರಳುವವರ ಕಾಯಿಲೆಯೇ ಸರಿ. ಅದು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರಿಯದೇ ಬೇರೆಯವರು ಹೆಚ್ಚು ಮುಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಅರಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೆಂದರೆ ಮೊದಲು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಇಷ್ಟಪಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದು. ಇತರರನ್ನು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಅಳತೆಗೋಲನ್ನಾಗಿಸುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಮೊದಲು ಬಿಡಬೇಕು. ಇತರರ ಮೇಲೆ ಪರಿಶೋಧನೆಯ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಾವು ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮತ್ಸರದ ಬೀಜಗಳು, ಮೊಳಕೆಗಳನ್ನು, ಕಳೆಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಒಳಗಿಂದ ತೆಗೆದುಬಿಡಬೇಕು. ನಂತರ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ವಂತದ ಬೆಳವಣಿಗೆ, ಪ್ರಗತಿಯ ಕಡೆಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಆಗ ನಾವು ಇತರರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ಸರ ಪಡುವಂತಹವರಾಗುತ್ತೇವೆ, ಅರ್ಥಾತ್ ನಾವು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ತುಕ್ಕು ತಿಂದು ಹಾಕುವಂತೆ ಮತ್ಸರ ನಮ್ಮ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತೆಂಬ ಅರಿವು ಬರುವುದು ಆಗಲೇ. ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ನೆನಪಿಡಬೇಕು, ನಾವು ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ಸರಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ ಅವರನ್ನು ದೊಡ್ಡವರೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತರವಾಗಿರುವ ಮರವನ್ನು, ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಾಧಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ?
     ವೇದದ ಈ ಕರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಲಿ: ಏತೇ ಅಸ್ಯಗ್ರಮಾಶವೋsತಿ ಹ್ವರಾಂಸಿ ಬಭ್ರವಃ | ಸೋಮಾ ಋತಸ್ಯ ಧಾರಯಾ || (ಋಕ್.೯.೬೩.೪) ಅರ್ಥ: ಕ್ರಿಯಾಶಾಲಿಗಳು, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶಚರಿತ್ರರಾದವರು, ತಪ್ಪು-ಸರಿಗಳನ್ನು ವಿವೇಚಿಸಿ ನಡೆಯುವವರು ಧರ್ಮಜೀವನ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕುಟಿಲತನದ, ಕೊಂಕುನಡೆಯ, ವಕ್ರವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ದಾಟಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅಸೂಯೆ ನಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಕಲ್ಮಶ. ಅದನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಾವು ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತೇವೆ.
-ಕ.ವೆಂ.ನಾಗರಾಜ್.

ಬುಧವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 8, 2017

ಹಠಮಾರಿ ಮನಸ್ಸು


     ಒಬ್ಬ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಅಷ್ಟೈಶ್ವರ್ಯ ಸಿದ್ಧಿ ಮಂತ್ರ ಗೊತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಅದನ್ನು ಆತ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಆ ಸಾಧಕನನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಒಲಿಸಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸಾಗಿ ಆತನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಇಷ್ಟವನ್ನು ಬಿನ್ನವಿಸಿಕೊಂಡು ತನಗೆ ಮಂತ್ರೋಪದೇಶ ಮಾಡುವಂತೆ ಗೋಗರೆದ. ತನಗೆ ಅಂತಹ ಯಾವುದೆ ಮಂತ್ರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಸಾಧಕ ಹೇಳಿದರೂ ನಂಬದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪಟ್ಟು ಬಿಡದೆ ಅವನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದು ಸಾಧಕನನ್ನು ಪೀಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಅವನ ಕಾಟ ತಡೆಯಲಾರದೆ ಒಂದು ದಿನ ಆ ಸಾಧಕ ಒಂದು ಚೀಟಿಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೈಗೆ ಮಡಿಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದನಂತೆ, "ಈ ಚೀಟಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ನೋಡುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನಿನಗೆ ಕೋತಿಯ ನೆನಪು ಬರಬಾರದು. ಹಾಗಾದರೆ ಮಾತ್ರ ನಿನಗೆ ಮಂತ್ರ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ". ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ, "ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು, ಗುರೂಜಿ. ನಾನು ಕೋತಿಯನ್ನು ಏಕೆ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಯಾವತ್ತೂ ನಾನು ಕೋತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ. ಆಗಲೇ ಶುರುವಾಯಿತು ನೋಡಿ, ಕೋತಿಯ ಕಾಟ! ಅವನು ಕೋತಿಯನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟೂ ಬರೀ ಕೋತಿಗಳೇ ಅವನ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಕುಣಿಯತೊಡಗಿದ್ದವು. ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಚೀಟಿ ತೆಗೆಯಲು ಜೇಬಿಗೆ ಕೈಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ಕೋತಿಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ಸಲ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಅಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೋತಿಯ ನೆನಪಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಬಿಡುಗಡೆಯೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ತಿಂಗಳು, ಎರಡು ತಿಂಗಳು, ವರ್ಷ ಕಳೆದರೂ ಅವನಿಗೆ ಚೀಟಿ ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಹತಾಶೆ, ಸಿಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಸಾಧಕನಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಚೀಟಿಯನ್ನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಎಸೆದು ಹೇಳಿದ್ದ, "ನೀವು ಕೋತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳದೆ ಚೀಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಗಂಟೇನು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು? ನನಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿದಿರಿ". ಇಲ್ಲಿ ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಯಾರು? ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆ ಸರಿ, ಯಾವುದನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೋ ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ನಿಜವಾದ ಮೋಸಗಾರ!
     ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು, ಕಷ್ಟಗಳ ಮೂಲವೇ ಚಂಡಿ ಹಿಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸಿನದಾಗಿದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ವಾಕಿಂಗಿಗೆ ಹೋಗುವುದು, ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುವುದು ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಬೇಗ ಏಳಬೇಕೆಂದು ಅಲಾರಂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅಲಾರಮ್ ಹೊಡೆದಾಗ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಇನ್ನೊಂದೈದು ನಿಮಿಷ ಎಂದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತೆ ಎಚ್ಚರವಾಗುವುದು ದಿನಾ ಏಳುವ ಸಮಯಕ್ಕೇ! ಬೆಳಗಿನ ಜಾವದ ಐದು ನಿಮಿಷ ಎಂದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಆಗಿರುತ್ತದೆ! ಕುಡಿಯುವುದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಕುಡುಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಸಿಗರೇಟು, ತಂಬಾಕು ಸೇವನೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ತರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸೇದುವವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಆದರೂ ಅವರುಗಳು ಕುಡಿಯತ್ತಾರೆ, ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತಾರೆ. ಅವರುಗಳಿಗೆ ತಮಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಬೇಕು ಎಂದಿರುತ್ತದೆಯೇ? ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮನಸ್ಸೇ ಹಾಗೆ ಮಾಡು ಎಂದು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ.
     ರಾವಣ ವಿದ್ವಾಂಸನಾಗಿದ್ದ, ಸರಿ, ತಪ್ಪುಗಳ ವಿವೇಚನೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೂ ಆತ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ. ಪರಸ್ತ್ರೀ ವ್ಯಾಮೋಹ ಸರಿಯಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಆತ ತನ್ನ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸೀತೆಯೇ ತಾನಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ಒಲಿಯುವವರೆಗೆ ಕಾಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ. ವಿಭೀಷಣ ಮುಂತಾದವರ ಹಿತನುಡಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಅವನು ತಯಾರಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅವನಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. 'ಇಂದ್ರಿಯಾಣಿ ಪುರಾ ಜಿತ್ವಾ ಜಿತಂ ತ್ರಿಭುವನಂ ತ್ವಯಾ| ಸ್ಮರದ್ಧಿರಿವ ತದ್ವೈರಮಿಂದ್ರಿಯೈರೇವ ನಿರ್ಜಿತ:||' (ವಾ.ರಾ.ಯು.ಕಾಂ.೧೧೪.೧೮) ರಾಮನಿಂದ ರಾವಣನ ವಧೆಯಾದಾಗ ಆತನ ತಲೆಯನ್ನು ತನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ರೋದಿಸಿದ ಮಂಡೋದರಿ ಹೇಳಿದ್ದ ಮಾತುಗಳಿವು: 'ನೀನು ಮೊದಲು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಮೂಲೋಕಗಳಿಗೆ ಒಡೆಯನಾದೆ. ಆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಅದನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದವೋ ಎಂಬಂತೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಸಾಧಿಸಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಗೆದ್ದವು'. ರಾವಣನ ಚಂಡಿ ಮನಸ್ಸು ಬುದ್ಧಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳದಿದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಅಂತ್ಯವಾಗಿತ್ತು! ದುರ್ಯೋಧನನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಹಠ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಗುರು-ಹಿರಿಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಠದಂತೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವರ ಸರ್ವನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.
     ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿರುವ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾಮ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ವಿಚಾರಗಳು ಚಂಡಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಾಪವೇ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಗಾಂಧಿಯವರ ತಂದೆ ಮರಣಶಯ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಗಾಂಧಿ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಅವರ ತಂದೆ ಮೃತರಾದದ್ದು ಅವರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತ್ತಂತೆ. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಪಾಲನೆಗೆ ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ತಮ್ಮ ಕಾಮನಿಗ್ರಹ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಗ್ನ ಮಹಿಳೆಯರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಗ್ನರಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಅವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೇನೋ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡರು ಎಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಅವರ ಪಕ್ಕ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದವರೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದರೇ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ? ಮನಃಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಇಂತಹ ವಿಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲು ಅವಕಾಶವಿದೆ. ಅವರ ಅದುಮಿಟ್ಟ ಕಾಮದ ಭಾವನೆಗಳು ಈ ರೀತಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತ್ತೇ? ಈ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಸೂಕ್ತವಾಗಲಾರದಾದರೂ ಅವರೇ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದ ಸಂಗತಿಗಳಾದ್ದರಿಂದ ಓದುಗರು ತಮಗೆ ತಿಳಿದಂತೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇಷ್ಟಂತೂ ಸತ್ಯ, ಕಾಮವನ್ನು ಕಾಮದಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಕ್ಷಣಿಕ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಬಿದ್ದು ಜೀವನವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಂಡವರಿದ್ದಾರೆ. ತಪ್ಪು ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ತಪ್ಪೆಸಗಲು ಪ್ರೇರಿಸುವುದು ಹಟಮಾರಿ ಮನಸ್ಸೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ.
     ಹಠಮಾರಿ ಮನಸ್ಸು ಕೇವಲ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂತಲೂ ಹೇಳಲುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ 'ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡ' ಎಂದರೆ 'ಏತಕ್ಕೆ ಮಾಡಬಾರದು?' ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಮಾಡಬಾರದು ಎನ್ನುವ ವಿಷಯ ಮಾಡಬಾರದಂತಹ ಕೆಲಸವಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವಾಗಿದ್ದು ಕಾರಣರಹಿತ ಅಡ್ಡಿಯಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ, ಸವಾಲು ಎಂಬಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗಲು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸವಾಲು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಮುನ್ನಡೆಯುವವರು ಸಾಧಕರ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಸಾಧಕರು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸಗಳಿಗಿಂತ ಅಡ್ಡಿಯಿರುವ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಧನೆ ತೋರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದಿರುವುದೂ ಅವರ ಹಠ ಹಿಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸೇ!
     ನಾನು ಅಂದರೆ ಮನಸ್ಸು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ನಾವು ಮನಸ್ಸಿನ ಯಜಮಾನರಾಗಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಇದೆಯೇ? ಮನಸ್ಸು ವಿವಿಧ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮನಸೆಂಬ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದೆಡೆಗೆ ನಾವು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಮನಸ್ಸು ನಮ್ಮ ಯಜಮಾನನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನುವುದು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳದಿದ್ದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ನಾನು ಆಗಲಾರದು. ಯಜಮಾನರೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣವಿರಬೇಕು. ನಾವು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುವಂತಾದರೆ ಒಳಿತಾದೀತು. ಬಾಲವೇ ನಾಯಿಯನ್ನು ಆಡಿಸಿದಂತೆ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕುಣಿದರೆ ಅನರ್ಥ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ!
-ಕ.ವೆಂ. ನಾಗರಾಜ್.

ಶುಕ್ರವಾರ, ನವೆಂಬರ್ 3, 2017

ನಗುವು ಸಹಜದ ಧರ್ಮ


     ಒಬ್ಬರು ಗುರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಕಾಸಗೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯೆಂದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ಮಂದಹಾಸವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಬಲ್ಲವರು ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿದರು. 'ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಗಳು, ತೊಂದರೆಗಳು ಬಂದಾಗ ನಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?' ಎಂಬ ಶಿಷ್ಯರ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಗುರು, "ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸಲಾರೆ. ನನಗೂ ಕಷ್ಟಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಗಲಾರದವನಾಗಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯ ನನಗೆ ನಗುವೇ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು. ನನಗೊಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತಬ್ಬಲಿ, ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಧೀನವಿಲ್ಲದೆ ಓಡಾಡಲಾರರು. ಯಾರಾದರೂ ತಿನ್ನಲು ಕೊಟ್ಟರೆ ಉಂಟು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಉಪವಾಸ. ಅವರು ಯಾರನ್ನೂ ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರೇ ನಿಮಗೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳಬಲ್ಲರು" ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಶಿಷ್ಯರು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಗುತ್ತಾ, "ನೀವು ಯಾರೋ ತಪ್ಪು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನನಗೆ ಯಾವ ಕಷ್ಟಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ದೇವರು ನನ್ನ ಜೊತೆಯೇ ಇದ್ದು, ನನಗೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒದಗಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಕಷ್ಟಗಳೇ ಇಲ್ಲದಿರುವಾಗ, ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ನಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ?" ಅಂದಿದ್ದರಂತೆ.  ಮಿತ್ರ ಎನ್. ಪ್ರಕಾಶರು  ಸೋಮವಾರದ ಪತ್ರ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸುವಿಚಾರದ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇ-ಅಂಚೆ ಮೂಲಕ ಹಂಚುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸೋಮವಾರದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಿಸಿದ್ದ ಸಂಗತಿ ಇದು. ಅವರ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಂತಹ ಸಾಧಕರುಗಳು ಕಾಣಸಿಗುವುದು ಅಪರೂಪ. ಆದರೆ ಅಂತಹ ನಗುವನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಅಂಶಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯವಿರುವುದು ವಿಶೇಷ.
     ನಿಜ, ನಗುವಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಗುವವರ ಕಷ್ಟ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ಇರುವವರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೂ ಮರೆಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ. ನನ್ನ ಬಂಧು ಒಬ್ಬರು ಹಲ್ಲು ನೋವಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ ವೈದ್ಯರ ಕ್ಲಿನಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅವರೊಡನೆ ನಾನೂ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ರೋಗಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಬೆಂಚುಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಮುಖವೂ ನೋವಿನಿಂದ ಕಿವಿಚಿತ್ತು. ಮುಖ ಗಂಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನರಳುತ್ತಿದ್ದವರೇ ಬಹುತೇಕರು. ಆಗ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ಸಹ ಹಲ್ಲು ನೋವಿನ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಕುಳಿತಳು. ಮಗು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಿತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಒಬ್ಬರು ವೃದ್ಧರನ್ನೂ ನೋಡಿ, ತಾತಾ ಎಂದಿತು. ಆ ಮುದುಕರು ಮಗುವಿನತ್ತ ತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಮಗು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ 'ತಾತಾ' ಎಂದು ಕರೆಯಿತು. ಕರವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಕೆನ್ನೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರು ಮಗುವಿನತ್ತ ಓರೆನೋಟ ಬೀರಿ ಮುಖವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮಗು ಸುಮ್ಮನಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯ ತೊಡೆಯಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಆ ಮುದುಕರ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದು ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ 'ತಾತಾ' ಎಂದಿತು. ಮುಖ ಯಾವ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೋ ಆ ಕಡೆಗೇ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿ ನಗಿಸಿತು. ಮುದುಕರಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರೂ ನಗುತ್ತಾ, 'ಏನೋ ಪುಟ್ಟಾ' ಅಂದರು. ಮಗು ಕೇಕೆ ಹಾಕಿ ನಕ್ಕಿತು. ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಗೆಳೆಯರಾಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರರೂ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗಮನಿಸಿ ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಗು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಕರೆದವರ ಬಳಿ ಕಣಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಿತು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಹಲ್ಲು ನೋವು ತೊಂದರೆ ಕೊಟ್ಟೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಡಾಕ್ಟರರ ಕರೆ ಬಂದಾಗಲಷ್ಟೇ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ನೋವಿನ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು. ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ನಗುವಿನ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅಂತಹದು!
     ಮಗುವಿನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ನಗು ನಮಗೂ ಬರುವಂತೆ ಆದಾಗ ನಾವು ಸಾಧಕರಾಗುತ್ತೇವೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಆ ನಗು ಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾದುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಮಗುವಿಗೆ ಬಡವ-ಶ್ರೀಮಂತ, ಆ ಜಾತಿ-ಈ ಜಾತಿ, ಮೇಲು-ಕೀಳು, ದೊಡ್ಡವರು-ಚಿಕ್ಕವರು, ಕರಿಯ-ಬಿಳಿಯ ಇತ್ಯಾದಿ ಭೇದ ಮಾಡುವ ಬುದ್ಧಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ದುಃಖವಾದಾಗ ಅಳುತ್ತದೆ, ಸಂತೋಷವಾದಾಗ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ನಗುತ್ತದೆ. ಸಾಧಕರಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಗುಣ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ನಗು ಅನ್ನುವುದು ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ತೆರೆಯಬಲ್ಲ ಮಾಸ್ಟರ್ ಕೀ, ಜೀವನವನ್ನು ಸುಂದರಗೊಳಿಸುವ ಅದ್ಭುತ ಸಾಧನ. ನಗುವನ್ನು ಮಗು ದೊಡ್ಡವರಿಂದ ಕಲಿಯುತ್ತದೋ ಅಥವ ದೊಡ್ಡವರು ಮಗುವಿನಿಂದ ನಗು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೋ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮಗುವಿನ ನಗುವಿನಿಂದ ದೊಡ್ಡವರು ಕಲಿಯಬೇಕು ಅನ್ನುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತಾಗಬಹುದು. ದೊಡ್ಡವರ ನಗುವಾದರೋ ದೊಡ್ಡವರಾಗುತ್ತಾ, ಆಗುತ್ತಾ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆ ಕಲ್ಮಷವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದರೆ ಮಗುವಿನಂತೆ ನಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
     ಮಂದಹಾಸ ಬೀರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಮಂದಹಾಸ ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೂಗಿನ ಕೆಳಗೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಅಲ್ಲಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರ ಸಂತೋಷದ ಸಲುವಾಗಿ, ಬಿಗಿಯಾದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸಡಿಲುಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸ್ವಭಾವತಃ ಗಂಭೀರ ಸ್ವಭಾವದವರಾದ ನನ್ನಂತಹವರೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ಮಂದಹಾಸವನ್ನು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲೇಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಆ ನಗು ಇರದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ನಗುವನ್ನೇ ಅವರಿಗೆ ಹಂಚಬಹುದು. ನಗುವಾಗ ಎಲ್ಲ ನೆಂಟರು, ಅಳುವಾಗ ಯಾರೂ ಇಲ ಎಂಬ ಆಡುಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಿದೆ. ಭಾಷೆಗಳು ನೂರಾರು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಗುವಿನ ಭಾಷೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾತು, ಭಾಷೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ ನಗು ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಬೆಸೆಯಬಲ್ಲದು. ಸಂತೋಷವಿದ್ದಾಗ ನಗು ಸಹಜವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ನಗುವಿನಿಂದಲೂ ಸಂತೋಷ ಬರುತ್ತದೆ. ಸೋತರೂ ನಗುವಂತಹವರನ್ನು ಯಾರೂ ಸೋಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಜನ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿರುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಇದ್ದರೂ ಜನರೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲದಂತಹ ಅಂಗಡಿಗಳು ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಇಷ್ಟೆ, ಜನ ತುಂಬಿರುವ ಅಂಗಡಿಯವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬನಲ್ಲಿ ಆ ಗುಣ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅರ್ಥವಾದರೆ, ನಾವೂ ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಇಂತಹ ಸಂಗತಿಗಳೇ ನಮಗೆ ಗುರುವಾಗಬೇಕು.
     ನಗುವಿನಲ್ಲೂ ನಾನಾ ವಿಧಗಳು! ಮೋಹಕ ನಗು, ಬೂಟಾಟಿಕೆಯ ನಗು, ವ್ಯಂಗ್ಯ ನಗು, ಮದಭರಿತ ಕೊಂಕು ನಗು, ಮುಸುಕಿನ ನಗು, ಮುಖವಾಡದ ನಗು, . . ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಬಗೆಯ ನಗುಗಳು! ಆದರೆ ನಗುವಿನ ರಾಜ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ನಗು, ಮಗುವಿನ ನಗು! ಒಂದು ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ ನಗುವವರನ್ನು ಇತರರು ತಮಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವವರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ನಗುವಿನ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರಿಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ, ಇತರರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಕಂಡೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ಸತ್ಯದ ಮಾತಿದು. ಸ್ವತಃ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ, ಫಲ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಿ. ಶತಾಯುಷಿ ಪಂ. ಸುಧಾಕರ ಚತುರ‍್ವೇದಿಯವರು ಸತ್ಸಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, "ನಗುವುದು ಮತ್ತು ನಗಿಸುವುದು ಧರ್ಮ. ಅಳುವುದು ಪಾಪ. ಪಾಪ ಮಾಡಬೇಡಿ; ನೀವೂ ನಗಿ, ಇತರರನ್ನೂ ನಗಿಸುತ್ತಾ ಉತ್ತಮ ಮಾನವರಾಗಿ ಬಾಳಿ". ನಗುವುದು ಅಭ್ಯಾಸವಾದರೆ ಕಷ್ಟಗಳೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡು ದೂರ ಸರಿಯುತ್ತವೆ.
-ಕ.ವೆಂ. ನಾಗರಾಜ್.

ಗುರುವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 26, 2017

ಬೀದಿಗೊಂದು ಜಾತಿ, ಗುಂಪಿಗೊಂದು ಧರ್ಮ!


     ಪ್ರತಿ ಸಲ ಜನಗಣತಿ ನಡೆಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುವ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಜಾತಿಯನ್ನು ನಮೂದಿಸುವಾಗ ಹೀಗೆ ಬರೆಯಿಸಿ, ಹಾಗೆ ಬರೆಯಿಸಿ, ಧರ್ಮ ಕಲಮ್ಮಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮ ಎಂದು ನಮೂದಿಸಿ ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ಕರೆಗಳು ಜಾತಿ/ಮತಗಳ ಮುಖಂಡರಿಂದ ಕೊಡಲ್ಪಡುವುದು! ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಗುಂಪಾದರೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜಾತಿ ಆದರೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ವಿಶೇಷ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಅಂಶ ಇಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಈಗ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಲಿಂಗಾಯತ ಧರ್ಮದ ಘೋಷಣೆಗೆ ಬಲವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಸಾಗಿವೆ. ಲಿಂಗಾಯತ ಬೇರೆ, ವೀರಶೈವ ಬೇರೆ ಅನ್ನುವವರು, ಲಿಂಗಾಯತ ಮತ್ತು ವೀರಶೈವ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಅನ್ನುವವರು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಧರ್ಮ ಬೇಕು ಅನ್ನುವವರು, ಬೇಡ ಅನ್ನುವವರು, ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಗುದ್ದಾಡುವವರು, ತಟಸ್ಥರಾಗಿ ಉಳಿದವರು, ಹೀಗೆ ಆ ಸಮುದಾಯ ತಮ್ಮತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಕಚ್ಚಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ವಿಭಜಿತಗೊಳ್ಳುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಲು ಚುನಾವಣೆಯ ಲಾಭದ ಸಲುವಾಗಿ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರೇ ಕೊಟ್ಟ ಕುಮ್ಮಕ್ಕೂ ಸಹ ಭಾಗಶಃ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಇದು ಹಾದಿರಂಪ, ಬೀದಿರಂಪ ಮಾಡದೆ ಸಮುದಾಯದವರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿದೆ. ಸಂಬಂಧಪಡದ ಮೂರನೆಯವರು ಸಹ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಪರ, ವಿರೋಧ ಚಿತಾವಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೂ  ಕಳವಳಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ ಸಾರಬೇಕಾದ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸುವ, ಅಲ್ಪಕಾಲಿಕ ಲಾಭದ ಉದ್ದೇಶದ ಇಂತಹ ನಡೆಗಳು ಯಾರಿಗೂ ಹಿತ ತರಲಾರವು.
     ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಈ ಧರ್ಮ ಎಂದರೇನು? ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ದಾರ್ಶನಿಕರು, ಧರ್ಮಾಚಾರ್ಯರು, ಸಾಧಕರು ಉದಾತ್ತ ದೃಷ್ಟಿ ಹರಿಸಿದ್ದರೂ, ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ಅದನ್ನು ಗೆರೆ ಎಳೆದು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸಿರುವುದು ಇತಿಹಾಸದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಇಡೀ ಜೀವಜಗತ್ತಿನ ಹಿತ ಬಯಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಬರುವುದು ಅದು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ! ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಜಂತುಗಳ ಹಿತ ಬಯಸುವುದು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಾಯಿತು. ಕನಿಷ್ಠ ಎಲ್ಲಾ ಮಾನವಜೀವಗಳ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವಂತಹುದಾದರೂ ಆಗಿರಬೇಕಲ್ಲವೇ? ವೇದಗಳು, ಬೈಬಲ್, ಕುರಾನ್, ಇತ್ಯಾದಿ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು ಮೂರು ಅಂಶಗಳ ಸುತ್ತಲೇ ಸುತ್ತುತ್ತವೆ. ಮಾನವ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದೂ ಈ ಮೂರು ಅಂಶಗಳ ಕುರಿತೇ - ಜೀವ, ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ದೇವರು! ಈ ಮೂರು ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ತಮ್ಮದೇ ಸರಿ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗೋಜಲು ಗೋಜಲಾಗಿಸುತ್ತಾ, ಇದರಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗಿರುವ ಜನರಿಂದ ನೆಮ್ಮದಿ, ಶಾಂತಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ.
     ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ ಹೇಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದು: 1. ಅದು ಸಕಲ ಜಗತ್ತಿನ ಪಾಲನೆ, ಪೋಷಣೆ ಮಾಡುವಂತಿರಬೇಕು, 2. ಒಂದು ಸಮುದಾಯ, ವರ್ಗ, ಗುಂಪಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ ಇಡೀ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು ಮತ್ತು 3. ಇಹ-ಪರಗಳೆರಡರಲ್ಲೂ ಔನ್ನತ್ಯ ಸಾಧನೆಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಮಾನವ ಪತಿತನಾಗದಂತೆ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವ ಧಾರಕ ತತ್ವ ಹೊಂದಿರುವುದೇ ಧರ್ಮ. ಈಗಿನ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಹಿಂದೂ, ಮುಸ್ಲಿಮ್, ಕ್ರೈಸ್ತ, ಜೈನ, ಬೌದ್ಧ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಅಂಶಗಳು ಅಡಕಗೊಂಡಿರಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಅವುಗಳು ಎಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಸಂಕುಚಿತ ಪರಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮದ ಪೂರ್ಣ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು ಅಡಕಗೊಳಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮದೇ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ, ನಾವು ನಂಬಿರುವ ದೇವರೇ ನಿಜವಾದ ದೇವರು. ಇದನ್ನು ನಂಬದವರು ಧರ್ಮದ್ರೋಹಿಗಳು, ನಾಶಗೊಳಿಸಲ್ಪಡಲು ಅರ್ಹರು ಎಂದು ವಾದಿಸುವ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳೇ ಆಗಲಿ, ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿ ಅನುಸರಿಸುವ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ನಡೆಯೇ ಆಗಲಿ ಧರ್ಮದ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು ಸಂಕುಚಿತಗೊಳಿಸುವುವೇ ಆಗಿವೆ. ಮತಾಂಧ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಇಂದು ಪ್ರಪಂಚದ ಬಹುಭಾಗ ತಲ್ಲಣಿಸಿದೆ. ಮಾನವನನ್ನು ಮಾನವನನ್ನಾಗಿ ಕಾಣದ ಧರ್ಮ ಧರ್ಮವೇ ಅಲ್ಲ.
     ಸಕಲ ಜೀವರಾಶಿಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರು ಮಾನವಜೀವಿಗೆ ವಿವೇಚನೆ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಅದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾದರೂ ಏನಿದೆ? ಒಂದು ಮತದವರು ಇನ್ನೊಂದು ಮತದವರನ್ನು, ಅವರ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥವನ್ನು ಇವರು, ಇವರ ಧರ್ಮಗ್ರಂಥವನ್ನು ಅವರು ಹಳಿಯುವುದರಿಂದ ಏನು ಲಾಭವಿದೆ? ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಕುರುಡಾಗಿ ಅನುಸರಿಸದೆ ಸರಿ, ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತುಲನೆ ಮಾಡಿ ಸರಿಯಾದುದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಸರಿಯಲ್ಲದುದನ್ನು ಬಿಡಲು ಇರುವ ತೊಂದರೆಯಾದರೂ ಏನು? ಮಾನವ-ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಭೇದ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಜಾತಿಗಳಿಗೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತರು ಇಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಥಹವರನ್ನು ಮೊದಲು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಜ್ಞಾನವಂತರು (ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ಎಂಬ ಪದ ಉಪಯೋಗಿಸಲು ಮನಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ) ಉಳಿದವರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಈ ಕೆಲಸ ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಗಂಭೀರತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಜಾತಿ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ನೀಡುವ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಜನರ ನಡುವೆ ಕಂದಕ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿವೆ. ಈ ಸವಲತ್ತುಗಳ ಸಲುವಾಗಿಯೇ ಹೊಸ ಹೊಸ ಜಾತಿಗಳು, ಧರ್ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಜಾತಿ, ಮತ, ಪಂಥ ಇವುಗಳಿಂದ ದೂರ ಉಳಿದು, ಅರ್ಹ ಬಡವರಿಗೆ ಸವಲತ್ತುಗಳು ದೊರೆಯುವಂತಾದರೆ ಸುದಿನಗಳು ಬಂದೇಬರುತ್ತವೆ.
     ಮುಸ್ಲಿಮರು ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕ್ರೈಸ್ತರು ಹೇಳುವುದೂ ಸಹ ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂದು. ಹಿಂದೂಗಳು ಬಹುದೈವಾರಾಧಕರಾದರೂ ಅವರುಗಳೂ ಸಹ ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟವರು, ದೇವನೊಬ್ಬ ನಾಮ ಹಲವು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರೂ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದೇವನೊಬ್ಬ ಎಂಬದರಲ್ಲಿ ಏಕನಾದ ಹೊರಡದೆ ಅಪಶೃತಿ ಹೊರಡಲು ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಆ ಒಬ್ಬ ದೇವರು ಯಾರು ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ! ದೇವರು ಸಕಲರ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುವವನೇ ಹೊರತು ಕೆಲವರ ಹಿತವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುವವನಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುವಾಗ ತೊಂದರೆಯೇನು? ಆ ದೇವರು ಯಾರಾದರೂ ಆಗಿರಲಿ, ಧರ್ಮದ ಆಧಾರ ಸ್ತಂಭಗಳಾದ ಜ್ಞಾನ, ಕರ್ಮ, ಉಪಾಸನೆಗಳನ್ನು, ಇತರರ ರೀತಿ-ನೀತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಮನುಕುಲ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದೀತು. ಶತಾಯುಷಿ ಪಂ. ಸುಧಾಕರ ಚತುರ್ವೇದಿಯವರು ಹೇಳುವ ಈ ಮಾತು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿದೆ: "ನಿಮಗೆ ಜನಿವಾರ ಬೇಡವಾ, ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ; ಬೇಕಾ, ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. ಕ್ರಾಸ್ ಬೇಕಾ, ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. ಲಿಂಗಾಯಿತರಾಗಬೇಕಾ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಬೇಕಾ, ಮುಸ್ಲಿಮರಾಗಬೇಕಾ, ಬೇರೆ ಏನಾಗಬೇಕೋ ಅದೇ ಆಗಿ. ಆದರೆ ಸತ್ಯ, ನ್ಯಾಯ, ಧರ್ಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿ. ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿ ನೀವು ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರೋ ಆ ದೇವರನ್ನು, ರಾಮನೋ, ಕೃಷ್ಣನೋ, ಶಿವನೋ, ಅಲ್ಲಾಹು, ಏಸು ಯಾರಾದರೂ ಆಗಿರಲಿ, ಆ ದೇವರನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಆ ದೇವರು ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ಇರಲಿ, ಬೀದಿಗೆ ತರಬೇಡಿ. ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮಗಳು ಮನುಷ್ಯಕಲ್ಪಿತ. ನಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಧರ್ಮ ಬೇಕು? ಒಂದು ಧರ್ಮ, ಒಬ್ಬ ದೇವರು ಇಷ್ಟು ಸಾಕು. ಅದೇ ಮಾನವಧರ್ಮ. ಮನುರ್ಭವ, ಮಾನವರಾಗೋಣ. ಇದೇ ಪರಮ ಧರ್ಮ".
ಸಕಲರನು ಪಾಲಿಪುದು ಪೊರೆಯುವುದೆ ಧರ್ಮ
ಜಗದಗಲ ಜಗದುದ್ದ ಭೇದವೆಣಿಸದ ಮರ್ಮ |
ಕೈಹಿಡಿದು ಮೇಲೆತ್ತಿ ನಿಲಿಸುವುದೆ ಧರ್ಮ
ಇಹಪರಕೆ ಸಾಧನವು ಕರ್ಮವೋ ಮೂಢ ||
-ಕ.ವೆಂ.ನಾಗರಾಜ್.

ಸೋಮವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 16, 2017

ಅಪಾತ್ರ ದಾನ


     ಕೆಲವರು ಇರುತ್ತಾರೆ, 'ಇವರೇಕೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದರಪ್ಪಾ. ಏನು ಕಿತಾಪತಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಯಾರು ಯಾರಿಗೆ ಜಗಳ ತಂದುಹಾಕುತ್ತಾರೋ' ಅನ್ನಿಸುವಂತಹವರು. ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಅನುಭವ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಹೀಗೆ: "ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನೆಂಟರನ್ನು ಕರೆದಿದ್ದೆವು. ಅವರ ಪೈಕಿ ಆ ವಿಶೇಷ ನೆಂಟರೂ ಇದ್ದರು. ನಯವಂಚನೆಯ ಮಾತುಗಳು, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ತೋರುವ ಪರೋಕ್ಷ ಕೊಂಕುನುಡಿಗಳು ಅವರ ವಿಶೇಷತೆ. ಊಟೋಪಚಾರಗಳು ನಡೆದು ಎಲ್ಲರೂ ವಾಪಸು ಹೋದರು.  ಉಡುಗೊರೆ, ಪ್ರತಿ ಉಡುಗೊರೆಗಳೂ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಅವರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಉಡುಗೊರೆ ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಉಡುಗೊರೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ. ಅವರು ನನಗೆ ಮರಳಿಸಿದ್ದು ನೋವು ಕೊಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ". ಇಂತಹ ಅನುಭವಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಲವರಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹಿರಿಯರು ಅಪಾತ್ರ ದಾನ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು.
     ದಾನ ಕೊಡುವುದು ಧರ್ಮದ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ದಾನ ಕೊಡುವುದರಿಂದ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಭಾವನೆ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದ ಸಂತೋಷ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ದಾನ ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ, ಏನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನೂ ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತದೆ. ಸೋಮಾರಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅವನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸೋಮಾರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾವುದೇ ಶ್ರಮ ಪಡದೆ ಸಿಗುವ ಸವಲತ್ತುಗಳೂ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ, ಹಿಂದುಳಿಸುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನೇ ಅಪಾತ್ರ ದಾನವೆನ್ನುವುದು. ಹಣ ಅಥವ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಜನರನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸೋಮಾರಿಗಳನ್ನಾಗಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅವರುಗಳು ಸ್ವಂತ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲಲು ಪ್ರೇರಿಸುವಂತಹ, ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತಹ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಬಾಂಬುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಜ್ಞಾನ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಪಾಲಾದರೆ ಆಗುವ ಹಾನಿಯನ್ನು ನಾವು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
     ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ: 'ದಾನ ಕೊಡುವಾಗ ಏನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕೆ? ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪಡೆದ ದಾನವನ್ನು ಅಧರ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಳಸುತ್ತಾನೆಂದಾದರೆ ದಾನ ಕೊಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಬಹುದೆ? ಒಂದು ವೇಳೆ ದಾನ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಆ ಪಾಪಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೊಣೆಗಾರರಾಗುತ್ತೇವೆಯೆ? ಅಧರ್ಮ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಟ್ಟು, ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಧರ್ಮ ಮಾಡಲು ನೆರವಾಗುವುದು ಅಧರ್ಮವಾಗುವುದೇ? ದಾನ ಕೊಡಲು ನೀತಿ, ನಿಯಮಗಳಿವೆಯೇ?' - ಇವುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ತಿಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸೋಣ.
     ಕೊಡುವ ದಾನ ಚಿಕ್ಕದೋ, ದೊಡ್ಡದೋ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಕೊಡುವಾಗ ಶ್ರದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿಗಳಿಂದ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ, ಗೌರವದಿಂದ ಕೊಟ್ಟರೆ ಅಂತಹ ದಾನಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವವಿದೆ. ದಾನ ಪಡೆಯುವವರೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅರ್ಹನಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಂತಹ ದಾನದ ಕೊಡುವಿಕೆ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವೆನಿಸುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕಥೆಯಿದೆ. ಶ್ರವಣಬೆಳಗೊಳದಲ್ಲಿ ಬಾಹುಬಲಿಯ ಬೃಹತ್ ವಿಗ್ರಹ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಚಾವುಂಡರಾಯ ಗರ್ವದಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ ಮಸ್ತಕಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬೃಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹಾಲು, ಎಳನೀರು, ಪಂಚಾಮೃತಗಳನ್ನು ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದು ವಿಗ್ರಹದ ಹೊಕ್ಕಳಿನಿಂದ ಕೆಳಭಾಗಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಊರಿನ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಸಹ ಮನೆಗಳಿಂದ ಹಾಲು, ಎಳನೀರುಗಳನ್ನು ತಂದು ಎರೆದರೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆ ಸಣ್ಣ ಗುಳ್ಳಕಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಲನ್ನು ತಂದಿದ್ದಳು. ಊರವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದರೂ, ಆಚಾರ್ಯರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಆಕೆಗೆ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಆಕೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ವಿಗ್ರಹ ಪೂರ್ತಿ ಅಭಿಷೇಕದ ಜಲದಿಂದ ತೊಯ್ದಿತ್ತು. ಗುಳ್ಳಕಾಯಜ್ಜಿ ಎಂದು ಹೆಸರಾದ ಆಕೆಯ ವಿಗ್ರಹ ಈಗಲೂ ಶ್ರವಣಬೆಳಗೊಳದಲ್ಲಿದೆ.  ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ದಾನವನ್ನು ಅಥವ ದಾನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವುವ ದಾನನಾಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪಾತ್ರ ದಾನ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಮೂರು ರೀತಿಯ ದಾನನಾಶಕಗಳಿವೆ: ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ದಾನ, ಅಪಾತ್ರ ದಾನ ಮತ್ತು ಅಶ್ರದ್ಧಾ ದಾನ. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ದಾನವೆಂದರೆ ಏಕಾದರೂ ದಾನ ಕೊಟ್ಟೆವೋ ಎಂದು ವಿಷಾದಪಡುವ ದಾನ. ಅಪಾತ್ರ ದಾನವೆಂದರೆ ತಪ್ಪು ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅಥವ ಅನರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕೊಡುವ ದಾನ. ದಾನ ಕೊಡದಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದ್ದೋ, ಅಷ್ಟೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಅಪಾತ್ರ ದಾನ. ಅಶ್ರದ್ಧಾ ದಾನವೆಂದರೆ ಸೋಮಾರಿಗೆ ಕೊಡುವ ದಾನ. ಅದನ್ನು ರಾಕ್ಷಸ ದಾನವೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
     ದಾನ ಕೊಡುವಾಗ ಹೊಂದಿರುವ ಶಕ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವರ ಅಗತ್ಯತೆ ಅನುಸರಿಸಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ದುಷ್ಟರಿಂದ, ಕಪಟಿಗಳಿಂದ, ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವರಿಂದ, ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಂದ ದಾನ ಪಡೆಯುವವರು ದಾನ ಪಡೆಯಲು ಅನರ್ಹರೆನಿಸಿ, ದಾನ ಅಪಾತ್ರವೆನಿಸುವುದು. ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ೧೭ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿರುವಂತೆ, ದಾನವನ್ನು ಕರ್ತವ್ಯದಂತೆ, ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅರ್ಹರಾದವರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನೀಡುವವರು ಉತ್ತಮರು. ಪ್ರತಿಫಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ, ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮಾಡುವ ದಾನ ಪರಿಶುದ್ಧವಲ್ಲ. ಅಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕೊಡುವ ಅಥವ ಸರಿಯಾದ ಗಮನ ಮತ್ತು ಗೌರವವಿಲ್ಲದೆ ಕೊಡುವ ದಾನ ಕೆಟ್ಟದಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಗರುಡ ಪುರಾಣದಲ್ಲೂ ಅರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಗೌರವದಿಂದ ದಾನ ಕೊಡಬೇಕೆಂಬ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವ ಮಳೆ, ಹಗಲು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಉರಿಸುವ ದೀಪ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದವರಿಗೆ ಹಾಕುವ ಊಟ ಮತ್ತು ಅಪಾತ್ರ ದಾನಗಳು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ನೀತಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
     ಅಪಾತ್ರ ದಾನ, ಅಶ್ರದ್ಧಾ ದಾನ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ದಾನಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕುರುಡು ದಾನ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸೇರಿಸಬಹುದು. ಕುರುಡು ದಾನ ಅಂದರೆ? ಏನು ದಾನ ಕೊಡುವುದು ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೆ ಎಂಬದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಕೊಡುವ ದಾನ. ಸತ್ತ ನಂತರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು, ಅಂಗದ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬರುವ ಭಾಗಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂದಿನ ಕಾನೂನು, ನಿಯಮಗಳಿಗನುಸಾರವಾಗಿ ಇಂತಹ ದಾನ ಕೊಡುವವರು ಮತ್ತು ಪಡೆಯುವವರ ವಿವರಗಳನ್ನು ಗೌಪ್ಯವಾಗಿ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ದಾನವನ್ನು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ರೌಡಿಯೋ, ಮತಾಂಧ ಭಯೋತ್ಪಾದಕನೋ ಪಡೆದರೆ? ಅವನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ತೊಡಗಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗಿರುವವರ ಕಿಡ್ನಿಗಳನ್ನೇ ಕದಿಯುವ ಖದೀಮ ವೈದ್ಯರುಗಳೇ ಇರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳೂ ಕೆಟ್ಟದಾಗುತ್ತವೆ.
     ಈ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಆ ಕೈಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಆಡುನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಾಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಶಯವಿದೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಅನೇಕ ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳು ಅಪಾತ್ರರ ಪಾಲಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲವು ಸೋಮಾರಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನೂ ಮತಗಳಿಕೆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿರುವುದರಿಂದ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹಣದ ದುರುಪಯೋಗವಲ್ಲದೆ, ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಕ್ರಮಗಳು ಸಮಾಜದ, ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಗೆ ಅಡ್ಡಗಾಲಾಗುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಲೀ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಲೀ, ಸರ್ಕಾರವಾಗಲೀ ಸವಲತ್ತುಗಳು ಜಾತಿ, ಮತ, ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಅಂತರದಲ್ಲಿರಿಸಿ ಅರ್ಹರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಲುಪುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಧೃಢ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹಿತಕಾರಿ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಬೇಕಾದ ಆಳುವವರು ಸಂಕುಚಿತ ಲಾಭಗಳಿಗಾಗಿ ಸಮಾಜವನ್ನು ಒಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಆ ಮೂಲಕ ದೇಶವನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜನಜಾಗೃತಿಯೇ ಇದಕ್ಕಿರುವ ಏಕೈಕ ಪರಿಹಾರ.
-ಕ.ವೆಂ.ನಾಗರಾಜ್.

ಭಾನುವಾರ, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 15, 2017

ಅನ್ನಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ಮರಿಸಿ ಧನ್ಯರಾಗಿ!


      ಯಾವುದು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೋ ಅದು ಶಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದಾದುದು. ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕರುಣಿಸುವುದೇ ಆಹಾರ ಅಥವ ಅನ್ನ! ಅನ್ನ ಎಂಬ ಪದ ವೇದ, ಉಪನಿಷತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಲ ಬಳಸಲಾಗಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪದವಾಗಿದೆ. ಈ ಪದ ಹೊರಡಿಸುವ ಅರ್ಥ ಆಹಾರ ಎಂಬುದೇ ಆಗಿದೆ. ಸೇವಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಪದಾರ್ಥವಾಗಲಿ ಅದು ಆಹಾರವೆನಿಸುತ್ತದೆ, ಅದು ಅಕ್ಕಿಯಿರಬಹುದು, ಗೋಧಿಯಿರಬಹುದು ಅಥವ ಮತ್ತೇನೋ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅದು ಯಾವುದೋ ಮಾನಸಿಕ ವಸ್ತುವೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ಯಾವುದೋ ಒಂದರ ಜೀವಿತಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಗತಿ ಅನ್ನವೆನಿಸುವುದು. ಹೀಗೆ ಅನ್ನ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ವಿಷಯಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಗುಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಮ್ಮಿಲಿತವಾದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಶಕ್ತಿಯ ಉತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವ ಅಂಶ ಅಡಗಿದೆ. 
     ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಅನ್ನುವುದು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಬರುವಂತಹುದಲ್ಲ. ಹಲವಾರು ಸಂಗತಿಗಳ ಸಮ್ಮಿಲಿತ ಫಲವಾಗಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದರೆ: ಗಾಳಿ ಇಲ್ಲದೆ ನಾವು ಉಸಿರಾಡಲಾರೆವು, ನಿಜ. ಆದರೆ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳಿಲ್ಲದೆಯೂ ಸಹ ನಮಗೆ ಉಸಿರಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಸಹ ಈ ನಿಯಮ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ಸಹಕಾರ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯಿಂದ ಬಾಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಉಪನಿಷತ್ತು ಹೇಳುವ ವಿಶಾಲ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬಾಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು, ಸಹಾಯವಾಗುವುದೂ ಅನ್ನವೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಶಕ್ತಿಗಳ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೇ ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲ. ನಾವು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಶಕ್ತಿಗಳು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗುತ್ತೇವೆ. ಯಾವದು ಶಕ್ತಿಯ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೋ ಅದೇ ಅನ್ನ!
     ಇಂತಹ ಚೈತನ್ಯದಾಯಕವಾದ ಅನ್ನದ ಕುರಿತು ಈ ವೇದಮಂತ್ರ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
ಮೋಘಮನ್ನಂ ವಿಂದತೇ ಅಪ್ರಚೇತಾಃ ಸತ್ಯಂ ಬ್ರವೀಮಿ ವಧ ಇತ್ ಸ ತಸ್ಯ |
ನಾರ್ಯಮಣಂ ಪುಷ್ಯತಿ ನೋ ಸಖಾಯಂ ಕೇವಲಾಘೋ ಭವತಿ ಕೇವಲಾದೀ || (ಋಕ್.೧೦.೧೧೭.೬.)
     ಸೋಮಾರಿಯೂ, ಅಜ್ಞಾನಿಯೂ ಆದವನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಅವನು ಆಹಾರದ ಕೊಲೆಗಾರನೇ ಸರಿ. ಅವನು ದೇವರ ಶಾಸನವನ್ನಾಗಲೀ, ತನ್ನ ಆಪ್ತೇಷ್ಟರನ್ನಾಗಲೀ ಬಲಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಳಿತು ತಿನ್ನುವ ಸೋಮಾರಿಯೂ, ಅಜ್ಞಾನಿಯೂ ಆದ ಅವನು ಪಾಪದ ಪ್ರತೀಕ ಎಂಬುದು ಈ ಮಂತ್ರ ಅರ್ಥ. ಅವಧೂತ ಮುಕುಂದೂರು ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಭಕ್ತರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು: ಮುದ್ದೆ ಅಂತ ಊಟ ಇಲ್ಲ, ಸಿದ್ದಪ್ಪನಂತ ದೇವ್ರಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಒಂದ್ಮಾತು, ಈ ಮುದ್ದೆಗೆ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ನಿಮಗೆ ನೀವೇ ಕೇಳ್ಕಂಡು, ಹೇಳ್ಕಂಡು ಮುದ್ದೆ ಮುರೀರಪ್ಪಾ. ಎಂತಹ ದಿವ್ಯ ಸಂದೇಶ. ಊಟ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಅರ್ಹತೆ ಇರಬೇಕು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹಪಹಪಿಸುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜೀವಿಗಳಿರುವ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವನ್ನೇ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದು ಮಹಾಪಾಪ ಎಂಬ ಅರಿವು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಮೂಡಬೇಕು. ಇದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ. 
     ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹತ್ತು ದಿನಗಳಿಂದ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿಲ್ಲವೆಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಅವನು ಬದುಕಿರಬಹುದು, ಜೀವಿಯೆಂದು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಆತ ಕಾಣುವ, ಕೇಳುವ, ಯೋಚಿಸುವ ಅಥವ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಆತ ಹತ್ತು ದಿನಗಳಿಂದ ಏನನ್ನೂ ಸೇವಿಸದಿರುವುದು. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣವಿದೆ, ಆದರೆ ಸತ್ವವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅನ್ನ ಇಲ್ಲ. ಆಹಾರ ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಅವನಿಗೆ ಚೈತನ್ಯ ಬಂದಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಅನ್ನವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವಲ್ಲ. ಅದು ವಿಶ್ವದ ಉಗಮದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ. ಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲವಾದ ಆಹಾರವೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೆಲ್ಲವೂ ಸೇರುತ್ತದೆ, ಅಂದರೆ ನಾವು ನೋಡುವುದು, ಕೇಳುವುದು, ತಿನ್ನುವುದು, ಇತ್ಯಾದಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆಹಾರವೆಂದೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನಾವು ಎಂತಹ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಾವು ಶಕ್ತಿ ಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.

     . ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರ ನಮ್ಮ ಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ, ಸ್ವಭಾವದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಅದು. ಪ್ರಾಣಿಲೋಕದಲ್ಲೂ ಸಹ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಗುಣ, ಲಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಆಯುರ‍್ವೇದದಲ್ಲಿ ಸಾತ್ವಿಕ, ರಾಜಸಿಕ ಮತ್ತು ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣವೆಂದರೆ ರಚನಾತ್ಮಕ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಮತ್ತು ಜೀವನವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವುದಾಗಿದೆ. ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ, ಪ್ರೀತಿ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಸಾತ್ವಿಕರ ಲಕ್ಷಣಗಳು. ಸಾತ್ವಿಕರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಒಲವುಳ್ಳವರು, ಸರಳರು, ಉದ್ವೇಗರಹಿತರು, ಸಂತುಷ್ಟರು, ಕೋಪನಿಗ್ರಹಿಗಳು ಆಗಿದ್ದು, ಅವರ ವಿಚಾರಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅವರು ಇತರರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಕೊಡುವವರು, ಉತ್ಸಾಹಿತರು, ಕುತೂಹಲಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೇರಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರ ಸತ್ವಯುತವಾಗಿದ್ದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗುವಂತಹದು ಮತ್ತು ಹಗುರವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಹದವಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿದ ತರಕಾರಿಗಳು, ಕಳಿತ ಹಣ್ಣುಗಳು, ಕಾಳುಗಳು, ಜೇನುತುಪ್ಪ, ಶುಂಠಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ತುಪ್ಪ, ಹಸುವಿನ ಹಾಲು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಸತ್ವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ, ಧ್ಯಾನ, ಸತ್ಸಂಗ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಮತ್ತು ಹಿತಕರವೆನಿಸುವ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಸಹಾಯಕಾರಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ನೋಡುವ ನೋಟಗಳು, ಕೇಳುವ ಸಂಗತಿಗಳು, ಓದುವ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವೂ ಸಹ ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತವೆ.
     ರಾಜಸಿಕತೆಯೆಂದರೆ ಮನ್ನುಗ್ಗುವ ಮತ್ತು ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಒಡಗೂಡಿದ ಸ್ವಭಾವ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಗಳಾಗಬೇಕಾದರೆ ಈ ಸ್ವಭಾವವೂ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅತಿಯಾದಲ್ಲಿ ಇದು ಅತಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಮತ್ತು ತಳಮಳಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ವಿಶ್ರಾಂತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಭಯ, ಕಾತುರ ಮತ್ತು ಉಗ್ರತೆಯಿಂದ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಸಿಕತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅತಿಯಾದಲ್ಲಿ ಅದು ಗರ್ವ, ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಅತಿಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಮತ್ಸರಕ್ಕೆ ರಹದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಭೌತಿಕವಾದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ಕೊಡುವ ಇವರು ಅಧಿಕಾರ, ಹೆಸರು, ವ್ಯಾಪಾರ, ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ಉನ್ನತಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇವರು ಮಾಡುವ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದಾಗಿ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಡಬೇಕಾಗಿ ಬರುವುದನ್ನೂ ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ಹೇರಳವಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಮತೀಯ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳಿಗೂ ಇದು ಮೂಲಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಅವರುಗಳು ತಾವು ನಂಬಿರುವುದೇ ಸರಿಯೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಇತರರು ತಮ್ಮ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಸಲುವಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತಯಾರಿರುತ್ತಾರೆ. ಅತಿ ರಾಜಸಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಲ್ಲೋ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಸಿಕತೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಗುರಿ ತಲುಪಲು ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ನೋಡುವ ದೃಷ್ಯಗಳು/ಸಂಗತಿಗಳು, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳು, ಧಾರಾವಾಹಿಗಳು, ಕೇಳುವ ಕೆಟ್ಟ ಮಾತುಗಳು, ವಾಸಿಸುವ ಅಶಾಂತ ಪರಿಸರ ಸಹ ರಾಜಸಿಕತೆಗೆ ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ. ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಯಾಮ, ಅತಿಯಾದ ಪ್ರಯಾಣ, ಅತಿಯಾದ ಮಾತುಗಳು, ಅತಿಯಾದ ಕೆಲಸಗಳು, ಅತಿಯಾದ ಮನರಂಜನೆಗಳೂ ಸಹ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಕರಿದ, ಹುರಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳು, ಚಾಕೊಲೇಟುಗಳು, ಅತಿಯಾದ ಸಿಹಿ, ಉಪ್ಪು, ಖಾರದ ಪದಾರ್ಥಗಳು, ಮಸಾಲೆ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ರಾಜಸಿಕ ಆಹಾರದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಹಿತ-ಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸಿದರೆ ಒಳಿತು. ರಾಜಸಿಕತೆಯನ್ನು ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರಗಳ ಬಳಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು. ಸಾತ್ವಿಕರ ಸಂಗವೂ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುವುದು. ಸಾತ್ವಿಕರ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಿತ ರಾಜಸಿಕರ ಒಟ್ಟುಗೂಡುವಿಕೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಉಪಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.
     ತಾಮಸಿಕತೆ ನಾಶ ಮಾಡುವ ಗುಣವಾಗಿದೆ. ಆಲಸ್ಯ, ಜಡತ್ವ, ನಿರಾಶೆ, ಖಿನ್ನತೆ, ಕ್ರೋಧ ಇದರ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು. ನಿದ್ರೆ, ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಮುನ್ನುಗ್ಗದಿರುವಿಕೆ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅವಶ್ಯವಾಗಿದ್ದು ತಾಮಸಿಕತೆಯೂ ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದುದೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ತಮೋಗುಣ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ಅನರ್ಥಕಾರಿ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಕೀಳು ಅಭಿರುಚಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು, ಕೀಳು ಮನೋಭಾವದ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳು, ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಅಶ್ಲೀಲ ತಾಣಗಳು ತಾಮಸಿಕತೆಯ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯುತ್ತವೆ. ತಾಮಸಿಕರು ಸ್ವನಾಶಕ್ಕೆಡೆಮಾಡುವ ಜೀವನಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಆಹಾರಸೇವನೆಯ ಅಭ್ಯಾಸದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅತಿಯಾದ ಆಹಾರ ಸೇವನೆ, ಅತಿಯಾದ ಕಾಮ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳ ಸೇವನೆ ಮಾಡಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಿಸ್ತೇಜತೆ, ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಮತ್ತು ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಲೆಕ್ಕಿಸದಂತೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾರೆಂದರೆ ತಮಗೆ ತಾವು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಂತಾಗಿ ಇತರರನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ಯಾವುದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾರರು ಮತ್ತು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಿ ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ಧಾರ ತಳೆಯಲಾರರು. ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರ ಕಡಿಮೆ ಸತ್ವಯುತವಾಗಿದ್ದು, ಜೀವಕ್ಕೆ ಪೋಷಕವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯದಾದ ಮತ್ತು ತಂಗಳು ಆಹಾರ, ಅತಿಯಾಗಿ ಕರಿದ ಮತ್ತು ಹುರಿದ ಪದಾರ್ಥಗಳು, ಸುಲಭವಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾಗದಂತಹ ಗಡಸು ಆಹಾರ, ಹೆಚ್ಚು ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಮಾಂಸಾಹಾರ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ತಾಮಸಿಕವೆನಿಸುವ ಆಹಾರಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ. ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳು, ಡ್ರಗ್ಸ್ ಮುಂತಾದವು ತಾಮಸ ಗುಣ ಪ್ರಚೋದಕಗಳು. ಇವು ರಾಜಸಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನೂ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಮೆದುಳಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ, ಅದನ್ನು ಮಂಕುಗೊಳಿಸುವ ಪದಾರ್ಥಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಾಮಸಿಕ ಆಹಾರವೆನಿಸುವುವು. ಮೆದುಳನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವ ತಾಮಸಿಕ ಪೊರೆಯನ್ನು ಸರಿಸಲು ಶಾಂತ ಪರಿಸರ, ಸಾತ್ವಿಕ ಆಹಾರ ಸೇವನೆ ಮತ್ತು ಬದಲಾದ ಜೀವನಶೈಲಿಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ.
     ಅನ್ನದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತು ಅನ್ನವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿತೆವು. ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ನೋಡುವ, ಕೇಳುವ ಮತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ನಮ್ಮ ಗುಣ, ಸ್ವಭಾವಗಳು ರೂಪಿತವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿದೆವು. ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಸುದ್ದಿಯಿದೆ. ಅದೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೂ ಆತನ ಹುಟ್ಟಿನ ಜಾತಿಗೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಹಿಂದುಳಿದಿರುವಿಕೆ ಅಥವ ಮುಂದುವರೆದಿರುವಿಕೆಗೆ ಜಾತಿ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಜಾತಿ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ಇದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರದ, ಸ್ವಾರ್ಥದ ಅಥವ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಗಳಿಕೆಯ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮಾತ್ರವೇ ಆಗಿದೆ. ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿಯೂ ಇದೆ. ಅದೆಂದರೆ, ಸಾತ್ವಿಕರೇ ಬೇರೆ, ರಾಜಸಿಕರೇ ಬೇರೆ ಮತ್ತು ತಾಮಸಿಕರೇ ಬೇರೆ ಎಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವವರು ಇರುವದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಸಾತ್ವಿಕರೂ, ರಾಜಸಿಕರೂ ಮತ್ತು ತಾಮಸಿಕರೂ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಈ ಮೂರೂ ಗುಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಂದು ಗುಣಗಳು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಆ ಪ್ರಧಾನ ಗುಣಗಳು ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಎಂತಹ ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶ! ನಾವು ಏನಾಗಬೇಕು, ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆವು. ಅದನ್ನು ನಾವು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನ್ನದ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೀವನಶೈಲಿಯಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲೆವು. ಇಂತಹ ಕರುಣಾಮಯಿ ಅನ್ನಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.
-ಕ.ವೆಂ.ನಾಗರಾಜ್.